Test: Ford Mustang 2.3 Ecoboost – Inheemse exoot

Die met de 2.3 Ecoboost viercilinder uit de Ford Focus RS. De Mustang is een mythe. Hij is geboren uit Fords verlangen om jonge middenklassers een auto te bezorgen waar ze naar zouden snakken. De haalbare American Dream. Dat imago kreeg hij ook bij ons.

Tot op de dag van vandaag is dit het dna van de Ford Mustang. Je herkent meteen de lange motorkap, die minder praktisch blijkt bij parkeermanoeuvres. Hij heeft dat typische ‘fastback’ dak en de achterlichtblokken met verticale scheidingslijnen. Daar koppelt hij vooraan een priemende blik aan, een indruk die nog versterkt wordt door het diepe radiatorrooster waar je ook de beroemde pony aantreft. Zijn afmetingen zijn Amerikaans: 4,78 meter lang en 1,96 meter breed. Een exoot in onze contreien, ideaal voor wie op zoek is naar een buitenbeentje.

Slechts 37.000 euro

De Ford Mustang heeft op zich al voldoende in huis om hoofden te doen draaien. Maar dan weet je nog niet eens dat Ford hem aanbiedt aan slechts 37.000 euro. Bovendien, Ford zorgt ook nog eens voor een bijzonder rijkelijke standaarduitrusting, met onder meer leder bekleding en noodremassistentie. Eigenlijk kan je alleen nog geventileerde stoelen bijbestellen, parkeersensoren en een navigatiesysteem.

Goed, de afwerking is Amerikaans op sommige plekken, maar de algemene indruk is toch positief. En je beschikt over flink wat plaats. Alleen de hoofdruimte achterin is beperkt, zoals je uit het design kan afleiden. De boordcomputer beschikt over leuke snufjes, waarbij de ‘Track Apps’, waarbij je data te zien krijgt als de temperatuur van de remschijven, de versnellingen, rondetijden, enzovoort.

Een gewichtige zaak

De ontgoocheling volgt op het moment waarop je de startknop indrukt. De 2.3 motor laat nauwelijks van zich horen. Je moet al de sportstand activeren om een soort sportgeluid op te wekken. Al vlug blijkt dat je beter quasi de hele tijd in die sportstand rijdt, want dan toont de Ford Mustang 2.3 zich van zijn beste kant. De vering van het Performance Pack dat je standaard meekrijgt met deze auto, blijkt bijzonder goed afgestemd op onze Europese wegen. De Mustang beschikt over een volledig onafhankelijke wielophanging, die de koets uitstekend ondersteunt. Dat zelfs ondanks een behoorlijk stevig gewicht: 1.653 kilogram.

Zijn 317 pk en 434 Nm zijn voldoende om 100 km/u te halen in 5,5 seconden. Hij is niet zo dynamisch als enkele van zijn concurrenten, maar beschikt toch over voldoende capaciteiten om komaf te maken met traditionele beeld dat wij hebben van ‘luie’ Amerikaanse sportwagens. Je opteert het best voor de manuele versnellingsbak. Wij waren op stap met de automaat, die te traag schakelde naar onze zin. Hij drijft het gewicht nog op, en dat voel je in het stuur maar ook in het verbruik. In de officiële cyclus verbruikt de automaat 1,8 l/100 km meer dan de manueel geschakelde Mustang (9,8 l/100 km). In de praktijk schommelde ons verbruik rond 11,2 l/100 km. Voor een ‘kleine’ motor is dat behoorlijk hoog.