De 5 meest iconische PK-monsters van de voorbije 50 jaar

‘t Is gebeurd: de autosector is compleet de pedalen kwijt. Want anno 2024 kan je een auto voor je gezin kopen met exuberant veel vermogen. Kijk maar de net gelanceerde BMW M5 met meer dan 700 pk of de recent vernieuwde Porsche Taycan die richting de 1.000 pk kruipt. Dringend tijd dus om eens in de geschiedenisboeken te duiken om naar auto’s te kijken die de wereld choqueerden op PK-vlak toen ze het levenslicht zagen.

70’s: Plymouth Superbird

Hoewel ons hart naar de Lamborghini Countach, Ferrari 512 BB of BMW M1 gaat als we het hebben over de jaren 70, kunnen we niet anders dan de plas over varen om richting de Verenigde Staten te kijken. Want terwijl we in Europa al exclusieve supercars hadden (kijk maar naar de eerder opgesomde lijst hierboven), maakten ze in de US of A vooral PK-monsters voor het gewone werkvolk.

Helemaal bovenaan de lijst moet wel de Plymouth Superbird staan, een compleet van de pot gerukte muscle car met 7-liter Hemi V8 voorin met dubbele carburateur die 425 pk naar de achterwielen stuurde. In 1970! Om het verhaal helemaal af te maken knipoogde de Superbird naar het populaire Loony Tunes karakter “Roadrunner”, inclusief unieke toeter. Check vooral… die megalomane spoiler…

80’s: Ruf CTR Yellowbird

Geen gebrek aan keuze eenmaal we de jaren 80 induiken. Want de 80’s, dat moet wel hét tijdperk zijn van de Italiaanse sportwagens. Toch richten we onze neus naar Duitsland. En niet eens naar een bekend sportwagenmerk. Wel naar Ruf, een simpele garage die sinds 1970 enkele van de meest begeerlijke performance cars bouwt op basis van Porsche-modellen.

De RUF CTR “yellowbird” is de kers op de taart. Een absoluut monster dat vooral ontzag wist op te wekken bij zijn lancering. Enerzijds door zijn uitgeboorde 3.4-liter zescilinder boxer met 470 pk, anderzijds door de joekel van een turbo die er genadeloos instompte. Kijk maar naar onderstaande video om te beseffen waarom enkel de beste stuurmannen heelhuids uit deze CTR wisten te kruipen.

90’s: McLaren F1

De jaren 90 waren de bakermat van de technologische revolutie. Dat was in autoland niet anders. Want door het gebruik van computers, simulatoren en elektronica kon een auto compleet anders worden vormgegeven. Dat, of je ramt gewoon een 6,1-liter V12 van 627 pk achterin een supercar met centrale zitpositie. Insert de McLaren F1, het geesteskind van Gordon Murray, een man die op dat moment furore maakte in de Formule 1-wereld.

Met de McLaren F1 had Murray het idee om de ultieme sportwagen te bouwen die er op dat moment kon gebouwd worden. De topsnelheid van 386,5 km/u sprak ‘m alvast niet tegen. Meer nog, het duurde tot 2005 voor een andere supercar (de Koenigsegg CCR) de fakkel over kon nemen tot snelste sportwagen ter wereld. Elon Musk en Rowan Atkinson hadden er eentje, dat zegt misschien wel genoeg…

2000’s: Bugatti Veyron

Hoewel het grote publiek niet écht wakker lag van hypersnelle sportwagens, zorgde de Volkswagen Group dat dit wel het geval was in 2005. Dat had niet zozeer te maken met de styling van de Bugatti Chiron (hij zag er niet exotischer uit dan een VW Golf), wel met de 8-liter quad (!) turbo W16 achterin. Die genereerde namelijk… 1.001 pk.

Moest je nooit hebben begrepen wat de hype was rond de Bugatti Veyron. Wel, het was simpelweg de eerste productie-hypercar met meer dan 1.000 pk én fabrieksgarantie. Hoewel de Veyron het boegbeeld werd van de hyperrijken, had Bugatti toch tien jaar nodig om de amper 450 stuks te slijten. Of de wachttijden van enkele jaren daar iets mee hadden te maken?

10’s: Nissan Nismo GT-R

Natuurlijk waren er een hoop hyper-exclusieve autobouwers die de Bugatti Veyron achterna joegen, en daar een dito prijskaartje voor vroegen. In 2015 toonde Nissan echter dat het ook anders kon. Want het gaf zijn iconische R35 GT-R de straffe Nismo-behandeling.

Die Nismo GT-R is met zijn 600 pk sterke twin-turbo 3.8-liter V6 niet per se buitensporig vermogend, maar het is de manier waarop deze sportwagens super- en hypercars vernederde voor een fractie van de prijs. De beleving is daarbij zo visceraal en rauw, dat dit Japanse beest niet mag ontbreken in deze lijst.