Test: Ferrari Amalfi, in de naam van de vader, de zoon en de heilige Ferrari (2026)

In het kort

Ferrari doet niet een sensibele auto’s, maar als het dan toch iets normaler moet zijn, dan mag je gerust aankloppen voor deze Amalfi. De sierlijke 2+2 coupé biedt je looks om voor te smelten, maar verstopt onderhuids een rasechte sportwagen met absurde prestaties.

Het gamma van Ferrari begrijpen, is zoals een poging doen om het woordenboek achterstevoren van buiten te leren. Want de line-up is tegenwoordig omvangrijk en – laat ons eerlijk zijn – nogal verwarrend van naam voorzien. Goed nieuws echter! Want de Italianen komen nu met een auto waarvan je de naam hoogstwaarschijnlijk wél kan onthouden. Belangrijker nog, die Amalfi is ook nog eens een steengoede Ferrari.

Exterieur

Wat de Amalfi ook nog eens is, is misschien wel de mooiste Ferrari van het moment. De opvolger van de Roma scherpt het design van die GT aan en voelt in een wereld van heftig bespoilerde Ferrari’s bijna sensibel aan. Nu Jaguar geen F-Type meer bouwt is dit simpelweg de mooiste GT op de markt. Sorry, Porsche, Mercedes en co.

Met zijn lengte van 4,66 meter is de Amalfi evenwel geen kleintje, waardoor hij des te harde opvalt in het straatbeeld. De motorkap lijkt eindeloos door te lopen en en gaat over in een compacte cabine (daarover later meer) en een extreem korte bips die vier joekels van uitlaten fier het geluide vand de motor de wereld in laat brullen. Sta je echt even stil bij het design, dan merk je het pijlvormig lijnenspel dat over de flank loopt van de heupen richting de voorwielen. Een masterclass in designcoherentie.

Interieur

Ook wij rijden niet dagelijks een Ferrari, maar deze Amalfi introduceert voor het merk een belangrijke update voor de klanten die systematisch zijn weg naar andere modellen zal vinden. Dan hebben we het over de terugkeer van fysieke knoppen. Zo start je de auto terug met een knalrode knop op het stuur en zijn alle andere knoppen op dat stuur eveneens van het indrukbare type. De eigenaardige plaatsing van de richtingaanwijzerknoppen (eveneens op het stuur) moet je er wel bij nemen.

Laat het trouwens duidelijk zijn dat ergonomie niet meteen het hoogste goed is in deze Amalfi. Het infotainmentscherm is klein en zit uitermate laag geplaatst in de cabine, waardoor je voor al je navigatienoden je blik wel heel ver moet afwenden van de weg. De automaat bedienen is eveneens een hersenbreker van duwen aan pookjes op de middenconsole, trekken aan de schakellepels en een weesgegroetje doen. Ach, ergens hoort het bij de charme van een Ferrari, niet?

Laten we de ergonomie links liggen, dan kijken we naar een rasechte 2+2 waar de chauffeur centraal staat. Achterin hangen twee gordels, maar de stoeltjes zijn vooral noodoplossingen voor als je de kinderen toch naar school moet brengen met je Ferrari (bekijks gegarandeerd!). De stoelen voorin zijn ondanks het GT-karakter van de Amalfi beenhard. Ietwat gek is het dan ook dat je ze wel kan uitrusten met verwarming en een massagefunctie. Vooral die laatste is je beste vriend als je langer dan een uur onderweg bent met de Amalfi.

Motor

Onderweg neem je een fantastische 3.9-liter biturbo-V8 mee die voorin ligt. Die kenden we al vanuit de Roma, maar krijgt nieuwe turbo’s en een flatplane krukas. Pieken doet hij op 7.500 toeren per minuut en zonder gêne stuurt hij 640 pk naar de achterwielen. Het koppel van 760 Nm is gewoonweg brutaal, maar Ferrari speelt een slim trucje: het koppel is per versnelling geregeld, waardoor je betere kan spelen met de grip van de Amalfi.

Met een leeggewicht van 1,570 kg is de Amalfi niet opvallend licht, maar dat staat de rechtdoorprestaties niet in de weg. De 0-100 tik je aan in 3,3 seconden, de 200 km/u heb je afgewerkte in 9 seconden. De top van 320 km/u is passend voor een rasechte sportwagen. Jep, Ferrari weet hoe het motoren moet bouwen...

Op de weg

Oordeel een boek nooit op zijn cover. Want ja, dit is de instapper van Ferrari en ja, dit is ogenschijnlijk een sierlijke GT, maar onderweg wordt duidelijk dat dit een hardcore sportwagen is. Waar een Porsche 911 en Mercedes-AMG GT nog een poging doen om hun bruutheid te maskeren bij gewoon gebruik, voelt deze Amalfi ten alle tijden aan als een bruut die smeekt om uitgelaten te worden. De motor die zijn trillingen doorstuurt in de cabine wanneer je aan een kruispunt staat te wachten, het subtiel aanwezige mechanische “geklonk” van de versnellingsbak, de pijlsnelle stuurinrichting en de gretigheid van de motor.

De initiële kracht van de V8 doet je (dankjewel EV’s) niet meer van je stoel vallen, maar bij elke nieuwe versnelling lijkt de Amalfi meer adem te vinden terwijl hij zelfs in vierde nog gretig de achterbanden laat doorslippen bij snelheden die al ver boven de wettelijke norm liggen. Een dikke pluim dan ook aan de ingenieurs van Ferrari die via de nodige elektronische snufjes de Amalfi een beschermengel geven en de chauffeur het gevoel geven een rasechte piloot te zijn. Krijg je dan ook nog de banden wat op temperatuur, dan zit je plots in een magistrale machine. Eentje die je emotie mee op pad neemt, in plaats van je zo snel mogelijk van punt A naar B te brengen.

Prijs

Met een prijs van 242.000 euro is de Amalfi momenteel de instapper in Ferrari-land. Vergis je echter niet, niemand koopt een kale Ferrari. De optielijst is dan ook omvangrijk en exuberant geprijsd. De Magnaride-ophanging (een must) kost je al enkele duizenden euro’s en die fraaie blauwe Verde Costiera op ons testexemplaar gaat eerder richting de 10.000 euro dan de 100 euro... als je begrijpt wat we bedoelen. Gezien de klant de volledige vrijheid krijgt om zijn auto samen te stellen, lijkt het ons meer dan realistisch dat je nooit een Amalfi tegen zal komen voor minder dan 300.000 euro.

Besluit

Onder de fraaie GT-looks van de Ferrari Amalfi zit een hardcore sportwagen die smeekt om uitgelaten te worden over Italiaanse bergwegen. Een magistrale machine eenmaal de snelheid de lucht in gaat en ook best dociel in het stadscentrum, neem wel een abonnement op de kinesist met die snoeiharde stoelen.