Test: Honda Prelude e, de coupé is terug (2026)

In het kort

Honda heeft de terugkeer van de Prelude slim aangepakt, al gebeurde dat niet noodzakelijk zoals puristen hadden verwacht. Op papier is deze hybride coupé zelfs trager dan de Civic waarvan hij afgeleid is... Hoe komt het dan dat hij toch uitgroeit tot een van de meest sympathieke sportieve coupés van het moment?

Video review

De Honda Prelude behoort tot een uitstervend ras: hij is een coupé. Nog beter is dat Honda daarvoor een naam met bijna vijftig jaar geschiedenis vanonder het stof haalt. De Prelude heeft wereldwijd generaties liefhebbers verzameld. De vraag is dus hoe zij zullen reageren op deze nieuwe versie... met hybride aandrijving.

Exterieur

Je zou het bijna vergeten, maar onderhuids deelt de nieuwe Honda Prelude heel wat met de Civic. Wel met een flink ingekorte basis: de wielbasis verliest 13 centimeter. Daar houdt de gelijkenis grotendeels op. De neus werd volledig hertekend, met nieuwe lichtblokken en een fraai opengewerkte grille. Achteraan krijgen we een doorlopende ledlichtsignatuur en, in tegenstelling tot de klassieke kofferklep van vroegere Preludes, een volwaardige achterklep. Dat maakt hem meteen een stuk praktischer in het dagelijkse leven.

De strakke lijnen en langgerekte achterpartij geven de Prelude meteen présence, zonder dat Honda daarvoor een gigantische achtervleugel, agressieve bumpers of een batterij uitlaatpijpen nodig heeft. Sterker nog: er is zelfs geen zichtbare uitlaat.

Interieur

Waar het koetswerk een volledig eigen richting uitgaat, neemt het interieur vooral de sterke punten van de Civic over. Honda wisselt enkele materialen in voor een wat chiquer geheel, met onder meer een suèdeachtige bekleding waarin de naam ‘Prelude’ met blauwe draad is geborduurd. Vooraan staan sportieve lederen stoelen, maar die fraaie afwerking stopt helaas zodra je naar achteren kijkt. De achterbank? Die is bekleed met vrij goedkoop aanvoelende stof.

Ook instappen op de tweede rij is geen feest. De voorstoelen klappen wel naar voren, maar schuiven daarbij niet automatisch mee. Vervolgens blijkt de hoofdruimte achterin zo goed als onbestaande, met dank aan de sterk aflopende daklijn.

Voor de rest blijft de Prelude verrassend bruikbaar, met een koffer van 264 liter en gelukkig nog een hele reeks fysieke knoppen op het dashboard. Alleen aan de transmissiebediening, een verzameling vreemd gevormde drukknoppen op de middenconsole, raken we nog altijd niet helemaal gewend.

Motor

Onder de motorkap neemt de Prelude de hybride architectuur van de Civic e over. Die combineert een atmosferische 2,0-liter viercilinder benzinemotor volgens de Atkinson-cyclus, goed voor maximaal 143 pk, met een elektromotor van 184 pk en 315 Nm. Die elektromotor neemt tijdens het grootste deel van de rit de aandrijving van de voorwielen voor zijn rekening.

Op papier zijn de prestaties vrijwel identiek aan die van de Civic, behalve op één opvallend punt: de sprint naar 100 km/u. De Prelude heeft daar 8,2 seconden voor nodig, 0,4 seconde méér dan de Civic.

Daar is wel een goede reden voor: de S+ Shift-modus. Die vind je niet op de Civic en simuleert de schakelovergangen van een gerobotiseerde achtversnellingsbak, zowel automatisch in D als via de metalen schakelpeddels achter het stuur.

De illusie werkt verrassend goed. De virtuele transmissie reageert sneller dan heel wat echte automaten en de vermogensopbouw voelt natuurlijk aan. Bij terugschakelen krijg je alleen geen bijkomende motorrem: je hoort vooral de motor enthousiast zijn toerental aanpassen. Toch heeft het systeem een duidelijke meerwaarde, want de aandrijflijn voelt er merkbaar alerter door aan.

Op de weg

Met 184 pk blijft de Prelude naar sportwagennormen behoorlijk bescheiden. Bovendien ontbreekt een hoogtoerige benzinemotor die voor een écht mechanisch spektakel zorgt. Honda compenseert dat met een slimme greep in het onderdelenmagazijn: delen van de voorwielophanging, de stuurinrichting, adaptieve dempers en Brembo-remmen zijn rechtstreeks geïnspireerd op de Civic Type R.

Het resultaat is dat het weggedrag misschien wel de grootste troef van deze Prelude is. In Sport duikt hij opvallend precies de bocht in, zonder dat de besturing kunstmatig zwaar wordt. De adaptieve dempers worden in die stand merkbaar strakker en in combinatie met de kortere wielbasis voelt de Prelude bijna aan als een veel lichtere sportwagen.

Het mooie is dat Honda de andere kant van het compromis evenmin vergeten is. In Comfort wordt de ophanging duidelijk soepeler, waardoor de Prelude zich ook op minder fraaie Belgische wegen behoorlijk volwassen gedraagt.

Zelf reden we het vaakst in GT met S+ Shift ingeschakeld. Zelfs bij rustig tempo voelen de gesimuleerde schakelovergangen verrassend natuurlijk aan. Het verbruik loopt in die modus licht op, maar onze testgemiddelde van 5,6 l/100 km blijft bijzonder laag voor een auto met sportieve ambities. De officiële WLTP-waarde bedraagt overigens 5,2 l/100 km. Dat maakt van de Prelude in elk geval een van de zuinigste manieren om vandaag in een échte coupé onderweg te zijn.

Prijs

Honda vraagt in België 49.990 euro voor de Prelude (Frankrijk: 49.900 euro). Daarmee is hij iets duurder dan zijn meest logische huidige rivaal, de BMW 2 Reeks Coupé. De BMW 218i Coupé die je rond dit prijsniveau krijgt, is echter minder krachtig en vooral minder rijk uitgerust.

De Prelude komt namelijk vrijwel compleet voor de dag. Lederen bekleding, 19-duimsvelgen, een Bose-audiosysteem en verwarmde voorstoelen behoren allemaal tot de standaarduitrusting.

Verdict

Moet je vallen voor deze coupé? Wat ons betreft heeft Honda een opvallend sterk argument neergezet. Dankzij zijn scherpe onderstel en alerte hybride aandrijflijn is deze Prelude veel meer dan zomaar een Civic Coupé met een lager dak.

Hij neemt niet alleen de fakkel over van eerdere Preludes en in zekere zin ook de CR-Z, maar vult tegelijk een gat dat modellen als de Audi TT en Peugeot RCZ hebben achtergelaten. En voor wie met enige nostalgie terugdenkt aan betaalbare Toyota Celica's, Honda Integra's en andere sportieve coupés uit een minder SUV-achtige tijd, is dat op zich al goed nieuws.

Verwacht alleen geen moderne Type R in een eleganter kostuum. Met 184 pk zijn de rechte-lijnprestaties eerder vlot dan sensationeel en de achterbank is vooral decoratief. Maar wie een stijlvolle, zuinige en écht aangenaam sturende coupé zoekt die ook elke dag bruikbaar blijft, krijgt tegenwoordig bitter weinig alternatieven.